تهران ساعت 4 صبح

خاطره شاید بامزه ترین تصویریه که توی دنیا وجود داره.چه خوبش و چه بدش...تنها زمانی که وجود داره همون لحظه ایه که با زمان مماس میشی یعنی اکنون ....گذشته شاید بیشتر وقتها دردناک باشه چون دست و پا زدن هاتو برای زنده بودن باز میبینی اونجایی که بخودت زخم زدی یا به دیگران اونجا که نوازش منفی رو به بی نوازشی ترجیح دادی و اونجا که فکر میکنی دوست داشتی و دوست داشته شدی ولی وقتی مثل یه فیلم نگاهش کنی بی هیچ حسی و فقط یک شاهد باشی بیشتر وقتها دوست داری قهقهه بزنی ....هم شادیش خنده دار ه و هم از دست دادن و عزا و مرگش....و بعد از یه مرور میفهمی دیگه بجای خاطره درست کردن زندگی کنی بی هیچ قانون و ترسی هم برای خودت و هم برای دیگران ...زندگی بودن توی یک تصویر ذهنیه که خودمون ساختیم.....مثل یک حباب کافیه خودتو ببینی و یه فوت....یک وهم که ما بهش می گیم fantasmبا لبخند ساعت چهار صبح تهران ساعت 4 صبح...

انگار بند ناف منو تو یوسف آباد بریدن بیست ساله هر وری میرم بازم میرسم به یوسف آباد البته این بیست سالیه که خودم تنهایی گیر کردم توش با خانواده و دوستانش بمونه ؛ امروزم یوسف آباد بودم مثل شنبه های قبل ، از کوچه نهمشم رد شدم . خیلی وقت بود کوچه نهم فقط کوچه نهم بود ، امروز یجور دیگه رد شدم ازش ولی .هم بیخیال بودم هم خنده رو لبم بود هم یجورایی از تو عصبانی بودم هم از خودم عصبانی بودم هم بخودم ایول گفتم هم جای پارکینگ نبود هم تابلوها سرجاش بود هم...خلاصه چند ثانیه گذر از کوچه نهم امروز شد این.دوستم پرسید فردا چندمه گفتم دو خرداد .تولدت مبارک تهران ساعت 4 صبح...